W języku angielskim

Książki:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Japanese dolls. The fascinating world of ningyō
Autor: Alan Scott Pate
Wydawnictwo: Tuttle
Rok wydania: 2008
Liczba stron: 274
Opis wydawcy:

For centuries, Japanese doll artisans created spectacular works of art, invested with both significant cultural meaning and elemental beauty, encased in the deceptively simple body of a doll.
Japanese Dolls: The Fascinating World of Ningyo, is a cornucopia of information for Japanese art collectors, Asian doll collectors and doll enthusiasts of all levels and interests. Full of beautiful photographs, the book details 18 kinds of widely collected, obtainable and affordable, antique and vintage dolls and figurines (ningyo).
Author Alan Scott Pate—the leading American expert on Japanese dolls—writes in illuminating detail about the traditions of each type of doll and shares practical tips on how to collect this amazing Japanese art form. Included are:

  • Festival dolls: hina-ningyo, musha-ningyo, tableau dolls
  • Display dolls: saga-ningyo, gosho-ningyo, isho-ningyo, iki-ningyo
  • Wood dolls: kamo-ningyo, nara-ningyo, kokeshi-ningyo
  • Clay dolls: fushimi-ningyo, hakata-ningyo
  • Mechanical dolls: karakuri-ningyo, kobe-ningyo
  • Theatrical dolls: bunraku-ningyo, takeda-ningyo
  • Play dolls: ichimatsu-ningyo, keue saiko

 

Komentarz:

Szczegółowy komentarz wkrótce. Publikacje Pate’a to absolutna podstawa dla każdego miłośnika lalek, ale to są źródła bardzo obszerne, po brzegi wypełnione informacjami, więc chwilę mi zajmie szczegółowy opis (prawda jest taka, że tę książkę i poniższą czytałam równocześnie i muszę sobie odświeżyć co jest w której, bo mi się mylą :)).


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ningyō. The Art of the Japanese Doll
Autor: Alan Scott Pate
Wydawnictwo: Tuttle
Rok wydania: 2005
Liczba stron: 290
Opis wydawcy:

Ningyo: The Art of the Japanese Doll features over 250 unique photographs as well as extensive commentary and background history.
Japanese dolls (ningyo) have played an important role in Japanese art and culture since its earliest stages of development, as talismanic figures, centerpieces, in elaborate festivals, medical study tools, theater distractions, decorative objects, and avidly collected art forms, as well as childhood playthings. Ningyo: The Art of the Japanese Doll is the most comprehensive book on antique Japanese dolls and figurines published in English. The book focuses on the many types of Japanese dolls:

  • gosho: palace dolls
  • hina: Girl’s Day dolls
  • musha: warrior dolls for the Boy’s Day Festival
  • isho: fashion dolls

The principle forms of the dolls and their history, stylistic development, cultural context, and economic imperatives are discussed against the backdrop of Edo-period society and popular culture. Beautifully detailed color photographs of ningyo drawn from private collections, many of which are published here for the first time, as well as images of related materials selected from celebrated museums and temple collections, such as folding screens, woodblock prints, sculpture, painting ceramics, and textiles, help place the dolls in context. Ningyo: The Art of the Japanese Doll is a fascinating book for anyone interested in Asian doll art and doll collecting.

Komentarz:

Jak wyżej – dopiszę wkrótce.


 

 

 

 

 

 

 

 

 

Art As Ambassador. The Japanese Friendship Dolls of 1927
Autor: Alan Scott Pate
Wydawnictwo: Antique Japanese Dolls
Rok wydania: 2016
Liczba stron: 560
Opis wydawcy:

In November of 1927, a ship set sail from the port of Yokohama with the unlikeliest of passengers: fifty-eight doll ambassadors destined for the United States of America, a journey to a far-off land and an unknown destiny. Swathed in their silken kimono, lovingly stored in their travel crates, accompanied by the well wishes and fond hopes for everlasting peace, friendship, and good will from millions of Japanese children, these dolls represented perhaps the most unusual diplomatic entourage ever assembled. Their arrival in San Francisco was heralded by the New York Times and commemorated in oft-published photographs showing American and Japanese girls welcoming the dolls together, unified in friendship.

Komentarz:

Książka poświęcona lalkom przyjaźni – lalkom-dziełom sztuki, które w 1927 roku Japonia przesłała do Stanów w ramach gest wzajemnej przyjaźni i wymiany kulturowej. Niestety, ze względu na dość wysoki koszt zakupu i sprowadzenia (165 $ z przesyłką), jeszcze się nie zdecydowałam na zakup, choć z pewnością książka jest warta swojej ceny. Na stronie autora można zobaczyć zdjęcia ze środka.


 

 

 

 

 

 

 

 

 

Japanese Antique Dolls
Autor: Jill & David Gribbin
Wydawnictwo: Weatherhill
Rok wydania: 1984
Liczba stron: 172
Opis wydawcy: brak

Komentarz: Dopiszę wkrótce.


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Antique Japanese Dolls of the Meiji Era

Autor: Florence Theriault
Wydawnictwo: Gold Horse Publishing
Rok wydania: 1993
Liczba stron: 159
Opis wydawcy: brak

Komentarz: Dopiszę wkrótce.

 


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

The World of Japanese Dolls
Autor: Tokyo Doll School
Wydawnictwo: Tuttle
Rok wydania: 1962
Liczba stron: 115
Opis wydawcy: brak

Komentarz: Dopiszę wkrótce.


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Sakura Dolls of Japan. Their Stories, Appreciation, and Creations
Autor: Martha Sue Abston
Wydawnictwo: Japan Publications
Rok wydania: 1963
Liczba stron: 78
Opis wydawcy: brak

Komentarz: Dopiszę wkrótce.


 

 

 

 

 

 

 

 

 

Japanese Dolls
Autor: Tokubei Yamada
Wydawnictwo: Japan Travel Bureau
Rok wydania: 1955
Liczba stron: 190
Opis wydawcy:

In Japan dolls find they way into public art exhibitions. This speaks eloquently of the fact that in Japan dollmaking has been more of an art that the mere mass-production of children’s playthings. In the present book the author deals mainly with those dolls which are regarded as art objects, and not with „talisman dolls”, or those made to be fondled by children. He describes these artistic dolls – their aesthetic value, the materials from which they are made, the traditions that lie back of their making, etc. He also explains in detail the recent movements in the dollmaking art of Japan, and their success.

Komentarz: Książka posiada kilka wydań. Moje, I wydanie (z czarną okładką), z 1955 roku, jest maleńką książeczką, formatu A5, ale późniejsze wydania (te z niebieską okładką) wydają się większe. Jej autorem jest nie byle kto, bo Tokubei Yamada (1896-1983), prezes jednej z najsłynniejszych firm produkujących lalki – Yoshitoku. Był on także jednym z aktywnych działaczy na rzecz uznania lalkarstwa japońskiego za dziedzinę sztuki (Japończycy tradycyjnie nie rozgraniczali sztuki od rzemiosła, ale w okresie Meiji, pod wpływem kontaktu z Zachodem, poczynili takie rozróżnienia, często w sposób krzywdzący dla rodzimej manufaktury – między innymi lalkarstwo pierwotnie zaklasyfikowano jako rzemiosło). Do publikacji Japanese Dolls jednak należy podchodzić z pewną ostrożnością. Autor na przykład podaje, iż w okresie Heian występowały lalki hina, zaznaczając w przypisie, iż nazwę tę czytano jako hiina. Informacji tej towarzyszy zdjęcie hina ningyō (konkretniej tachibina), co może sugerować, iż chodzi o te same lalki – podczas gdy hiina (współcześnie ich nazwę zapisuje się właśnie tak, aby uniknąć nieporozumień) i hina ningyō to kompletnie różne przedmioty. Rzuca się także w oczy inne nazewnictwo niż to powszechnie używane dzisiaj: ishō ningyō występują tu jako ukiyo-ningyō, ichimatsu jako yamato-ningyō, a nishi ningyō jako sakura-ningyō. Z jednej strony oczywiście niejako „przyzwyczaja” to czytelnika to zamętu i pewnej dowolności, jaka panuje w Japonii w kwestii nazewnictwa lalek (ładne, ściśle przyporządkowane nazwy używane są tylko na Zachodzie), ale z drugiej osobę, która styka się z nimi po raz pierwszy, może przyprawić o lekki zawrót głowy. Zdarzyły się też błędy, często wynikające z literówek czy skrótów myślowych, ale niestety istotne – np. Uemura Bunrakuken, twórca teatru bunraku, żył w XVIII wieku, a nie jak podaje książka – w VIII (!). Wielką zaletą książki jest natomiast przybliżenie lalek ludowych, ze względu na swoją toporność często pomijanych w opracowaniach, lalek współczesnych (reprezentowanych przez sakura / nishi ningyō) oraz współczesnych twórców, o których (może poza Hiratą Gōyō) znaleźć cokolwiek w zachodnich językach jest niezwykle trudno. Podsumowując – książkę ogólnie polecam jako lekturę uzupełniającą, aczkolwiek radzę najpierw zgłębić publikacje A.S. Pate’a.


 

 

 

 

 

 

 

 

 

Identifying Japanese Dolls: Notes on Ningyō

Autor: Lea Baten
Wydawnictwo: Hotei Publishing
Rok wydania: 2000
Liczba stron: 146
Opis wydawcy:

Lea Baten’s unique and resourceful book assists in identifying the familiar and unfamiliar figurines known as ningyō, and explores the roots of the word itself: both meanings, „doll’ and „human shape,” are associated with play and ritual, life and death. These dolls are not necessarily just play-things with pretty faces, but range from mass-produced trivial toys to true art pieces and imposing ceremonial ornaments. Materials vary: they can be made from stone, clay, paper and wood; or brocade, ivory, pearl and lacquer. Many of the enormous variety of ningyōmay be considered pieces of an unsolved puzzle that are in danger of disappearing without ever having been totally understood in the West. This book investigates the numerous meanings of the „human shape” in Japanese culture, from pre-history to the present, and explores the many, varied and subtle connotations ningyō have for the Japanese. This book not only identifies and describes ningyō, detailing their history and meaning, but also contains a comprehensive index and one of the most extensive bibliographies on the doll motif ever published in English. Scholarship, clear illustrations and a touch of humor guarantee a fresh and original approach to known and unknown ningyō.

Komentarz:

Książka po krótkim wstępie przedstawia alfabetyczny spis rodzajów lalek wraz ze zdjęciami w układzie: lewa strona – zdjęcie, prawa strona – opis. Dyskusyjna jest jednak kwalifikacja obiektów podciągniętych przez autorkę pod kategorię lalek japońskich: oprócz faktycznych gatunków lalek – ichimatsu, gosho, kokeshi itd. znajdziemy tutaj takie hasła jak Ainu (chodzi o figurki przedstawiające Ajnów), Buddę czy… syrenę. Dlaczego syrenę? Ponieważ autorka uparcie twierdzi we wszystkich swoich książkach, że lalki związane są z tymi właśnie stworzeniami, ponieważ według niej słowa te po japońsku brzmią podobnie. Rzecz jednak w tym, że dla Japończyków do są dwa różne słowa, nie tylko pisane innymi znakami (人魚 – dosł. człowiek-ryba, syrena; 人形 – dosł. forma ludzka, lalka), ale też się inaczej czyta – pierwsze ma na końcu krótkie o, a drugie – długie. Dla nie-Japończyków brzmią one oczywiście podobnie, ale dla samych Japończyków są tak różne, jak dla nas „życie” i „szycie”. Jedyny w miarę cenny element publikacji to wykaz książek o lalkach wraz z komentarzem, choć nie wszystkie publikacje są na temat (np. książka Michaela Czaji o kultach fallicznych – mam, czytałam, o lalkach to tam nic nie ma) i nieco niekompletny.


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Japanese Dolls: The Image and the Motif

Autor: Lea Baten
Wydawnictwo: Shufu no tomo
Rok wydania: 1986
Liczba stron: 154
Opis wydawcy:

The formula of this book is somewhat unorthodox: while identifying the classic doll types the collector is likelty to encounter – old and new, rare and everyday – it also explains their multiple functions and roles of fetish, god, actor-puppet, art and utilitarian object, folk craft, lucky charm and souvenir, to name but a few. Also shown are unusual items for which the doll served as inspiration, and others on which the doll motif is used as decorative element – of these is given an aesthetic appreciation and a short historical background.

Komentarz:

Książka podzielona jest na trzy części: The Image („Obraz”), The Motif („Motyw”) oraz Miscellanea („Różne”), każda składa się z części teoretycznej i następującej po niej serii barwnych zdjęć. Szczerze mówiąc, nie do końca rozumiem ideę stojącą za tym podziałem i klasyfikacją lalek (a właściwie rozmaitych przedmiotów, bo nie tylko lalek, nawet w znacznie szerszym zakresie pojęciowym, jaki stoi za słowem ningyō). W pierwszej części są bowiem omówione m.in. haniwa, posągi Kannon czy Jizō, znajduje się tu też hasło „zen”, zaś w typach lalek panuje chaos – kokeshi są omówione pomiędzy saga ningyō a takeda ningyō, po krótkiej charakterystyce Hina matsuri i Tango-no sekku następuje opis ichimatsu, a po nim – tachibina. Druga część jest nieco bardziej klarowna, bo skupia się na tematyce, choć i tu panuje pewien nieład: autorka opisuje figurki okimono, następnie omawia motyw białego konia, zahaczając przy tym o wspomnianą wcześniej tematykę Tango-no sekku, po czym wraca do okimono. Wydaje się, że w tej części bardziej chodzi o obiekty, na których ukazywane są lalki (drzeworyt, szablony katagami), ale brak tu konsekwencji. W trzeciej części omówione zostały marionetki, kobe ningyō, karakuri, izumeko i wara ningyō, ale i amulety teru-teru bōzu i paletki hagoita. Pewnym plusem jest próba wprowadzenia przez autorkę chronologii lalek, ale dokonuje przy tym sporych nadintepretacji, rysując „drzewo genealogiczne lalek”, według którego wywodzą się one od… syren (patrz opis książki wyżej), hina ningyō wydają się wywodzić od Jizō i Buddy, a przedstawienia tychże – od haniwa… Kusić może cena tej publikacji, ponieważ w serwisach aukcyjnych kosztuje ona dziesięciokrotnie mniej od publikacji A.S. Pate’a, ale pytanie, czy w ogóle warto w nią inwestować…


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Playthings and Pastimes in Japanese Prints

Autor: Lea Baten
Wydawnictwo: Shufu no tomo / Weatherhill
Rok wydania: 1995
Liczba stron: 160
Opis wydawcy:

This unique book looks to Japanese woodblock prints for a record of the toys & games of old Japan. A visual feast, it presents over 170 color illustrations of playthings, games, & pastimes, depicted both in photographs & in prints by such masters as Hokusai, Utamaro, & Kunisada. All printmakers are identified, & all toys & games are explained in informative short essays that shed light not only on the objects & activities but also on Japanese popular culture, history, & religion. With its wealth of visual & textual information, this is a delightful book to browse through as well as an important resource for collectors & students of Japanese art & life.

Komentarz:

Książka, jak sam tytuł wskazuje, skupia się na japońskich zabawkach i rozrywkach uwiecznionych na drzeworytach, wraz ze zdjęciami (gdzie jest to możliwe) autentycznych obiektów i komentarzem. Oczywiście mniej więcej połowa książki dotyczy innych przedmiotów niż lalki, a nawet nie zawsze w ogóle przedmiotów, bo czasem czynności (jak zabawa w ciuciubabkę), ale tym niemniej dostarcza ciekawych informacji na temat świata japońskich dzieci okresu Edo.



 

 

 

 

 

 

 
Dolls of Japan. Their Creation and Appreciation

Autor: Satako Ozawa
Wydawnictwo: Tōto Shuppan
Rok wydania: 1957
Liczba stron: 20
Opis wydawcy: This book is being published to help introduce the unique culture and customs of Japan by explaining the wonderful Japanese method of making dolls. There are so many varieties of dolls that one book could never encompass them all, but herein you will find all the basic directions for several very popular creations, treasured by a host of Japanese doll lovers.

Komentarz:

Straszne rozczarowanie. Książka składa się ze słowa wstępnego (w połowie zacytowanego wyżej), 8 kolorowych stron z kilkoma lalkami oraz trzech instrukcji – jak wykonać lalkę papierową (typu shiori, płaską), lalkę z wydmuszki od jajka oraz furansu ningyō (przy czym tej ostatniej sami nie zrobicie, bo do ich wykonania jest potrzebna specjalna forma do twarzy – dawniej dostępna do kupienia w Japonii, teraz już raczej nie). Może dla kogoś co najwyżej będą przydatne wykroje dla lalek zamieszczone na końcu, ale ja mam dwie lewe i jedną krótszą, mnie się nie przydadzą. Wkurzająca jest też ta maniera wydawcy, z jaką zapewnia o „wyjątkowości japońskiej kultury” i to, że „istnieje tyle odmian lalek, iż nie sposób opisać ich wszystkich w jednej książce” – więc nie opisuje żadnej, kropka.


 

 

 

 

 

 

 

 

 

Poupees Japonaises / Dolls of Japan

Autor: Tekiho Nishizawa
Wydawnictwo: Kokusai Bunka Shinkokai
Rok wydania: 1934
Liczba stron: 54
Opis wydawcy: brak

Komentarz:

Tej książki także nie mam, zdjęcia ze środka pochodzą z ebaya. Sądząc po nich, niewiele tu treści, więc wartość publikacji jest raczej historyczna, a nie merytoryczna. Opisy są dwujęzyczne – po francusku i po angielsku; publikacja była przygotowana z okazji Międzynarodowej Wystawy Lalek w Antwerpii w 1934 r.


Dolls of Japan. Selected Examples of Classic and Modern Japanese Dolls

Autor: Tekiho Nishizawa
Wydawnictwo: The Benrido nd
Rok wydania: ?
Liczba stron: 16?
Opis wydawcy: brak

Komentarz:

Ta książka jest w ogóle słabo dostępna i mało o niej informacji, nie wspominając o zdjęciach.


The Japanese Doll

Autor: Luella Tilton Hart
Wydawnictwo: Elizabeth Andrews Fisher
Rok wydania: 1952
Liczba stron: 92
Opis wydawcy: brak

Komentarz:

Również trudno dostępna książka, okładkę i zdjęcie ze środka można zobaczyć tutaj.


Dolls: Masterpieces From the Crafts Gallery Collection, National Museum of Modern Art, Tokyo

Autor:–
Wydawnictwo: National Museum of Modern Art, Tokyo
Rok wydania: 2010
Liczba stron: 138
Opis wydawcy:

„MASTERPIECES – DOLLS” is a collection of 42 doll artworks housed at the crafts gallery, each piece representing a specific era. The collection is presented with additional commentary from curators, a variety of colored plates and explanation of terminology in an effort to introduce the lure of the doll artwork in a comprehensible manner. Please take this opportunity to enjoy the masterpieces of the past.

Komentarz:

Książka dotyczy sōsaku ningyō ze zbiorów muzeum – zdjęcia dostępne na amazonie przedstawiają prace Hori Ryūjo i Takehisy Yumejiego.


Modern japanese dolls

Autor: Kenji Adachi, Hayao Ishimura
Wydawnictwo: National Museum of Modern Art, Tokyo
Rok wydania: 1986
Liczba stron: 140
Opis wydawcy: brak

Komentarz:

Z tytułu wynika, że podobnie jak powyższa, jest katalogiem sōsaku ningyō ze zbiorów muzeum, ale nic poza tym nie udało mi się o niej ustalić.


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dolls on Display, Japan in Miniature, Being an illustrated commentary on the Girl’s Festival and the Boy’s Festival

Autor: Johna Caiger
Wydawnictwo: Hokuseido Press
Rok wydania: 1933
Liczba stron: 142
Opis wydawcy: brak

Komentarz:

Nie mam tej książki, ale w odróżnieniu od powyższych zamierzam kiedyś kupić i wtedy szerzej ją omówić. Póki co – zdjęcia zaczerpnięte z ebaya.

 


   

Kokeshi. From Tohoku with love
Autor: Manami Okazaki
Wydawnictwo: Kingyo
Rok wydania: 2013 (I wydanie), 2015 (II wydanie)
Liczba stron: 208
Opis wydawcy:
Kokeshi dolls are the simple and charming wooden dolls from Tohoku in Northern Japan. Kokeshi, from Tohoku with Love introduces the reader to the culture of kokeshi and the craftsmen who make them. Featured is the work of over 20 artisans from various remote hot spring villages in Miyagi, Iwate, Aomori, Akita, Fukushima and Yamagata prefectures.

Komentarz:
Bardzo zgrabne wprowadzenie do tematu kokeshi, choć niezbyt wyczerpujące. Po krótkim wstępie dotyczącym historii kokeshi, sposobu, w jaki są tworzone oraz charakterystyki tradycyjnych typów większość książki zajmuje 20 wywiadów z koujinami (twórcami kokeshi). Pewnym uzupełnieniem są krótkie rozdzialiki na koniec o onsenach (gorących źródłach, przy których rozkwitła produkcja kokeshi) oraz o kulturze rejonu Tōhoku. Największe atuty książki to duża liczba kolorowych zdjęć, rysunki (przy charakterystyce typów, pozwalające wychwycić różnice pomiędzy nimi) czy mapka regionów, z których pochodzą te lalki. Wywiady z koujinami są z jednej strony mało konkretne, ale z drugiej – oferują unikatową możliwość zajrzenia za kulisy powstawania kokeshi – tego, z jakimi problemami mierzą się artyści, ile lat zajmuje im dojście do samodzielności (o poziomie mistrzowskim nie wspominając), jakie wyzwania stoją przed ich zawodem.

 

The dolls of Japan. Shapes of prayer, embodiments of love
Autor: Tetsurō Kitamura
Wydawnictwo: Japan Foundation
Rok wydania: 1990
Liczba stron: 30
Opis wydawcy: brak

Komentarz:
To jest maleńki pod względem objętościowym katalog wystawy objazdowej lalek japońskich, która eksponowana jest w różnych krajach na całym świecie. Zawiera dwustronicowe wprowadzenie do tematu lalek jako takich, po czym resztę wypełniają zdjęcia z krótkimi opisami. Niestety, autorzy nie wyjaśniają, na jakiej podstawie wyróżniają konkretne typy lalek, bo może budzić u czytelnika konsternację albo prowadzić go do mylnych wniosków. Na przykład zawiera zestawione obok siebie dwa zdjęcia pięknych kobiet, z których jedno jest podpisane „Kyo-ningyo”, a drugie „Oyama ningyo”, z dopiskiem, że pierwsze to lalki wykonane w Kioto, a drugie – lalki przedstawiające młode kobiety. Nie wspomina jednak, że jedno nie wyklucza drugiego, czyli Kyō ningyō może być jednocześnie oyama ningyō. Więcej nawet – sami twórcy lalek z Kioto mianem Kyō ningyō określają również kimekomi, czyli lalki całkiem odmienne od tych na zdjęciach. Wielki plus tej publikacji to prezentowanie lalek współczesnych, w tym również praktycznie nieopisanych nigdzie na Zachodzie sōsaku ningyō. Tyle że znów – zaprezentowane są prace nie byle kogo, bo Żywych Skarbów Narodowych (jak mi się zdaje), a nie są podpisane z nazwiska.


Na koniec nieco literatury pięknej:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

The Jingle of a Jap

Autor: Clara Bell Hurston
Wydawnictwo: H.M. Caldwell
Rok wydania: 1908
Liczba stron: 60
Opis wydawcy:

Exquisite story of a Japanese doll with unrequited love for a blonde, blue-eyed Caucasian doll. The Japanese doll finds happiness when it returns home to Japan to be with its own kind, rather than with in a land „where folks were so benighted” (unenlightened).

Komentarz:

Ciekawostka z różnych względów. Ta książeczka dla dzieci była oryginalnie sprzedawana z dołączoną do niej małą laleczką typu sode ichimatsu – obecnie chyba nie ma w sprzedaży wydania, które by ją posiadało, ale można wyszperać w internecie zdjęcia, jak wyglądała. Treść niestety przesiąknięta jest niewybrednymi żartami z aparycji Japończyków i ich kultury (tytuł zresztą można przetłumaczyć jako „Rymowanki Żółtka”. Zdjęcia pozbierane z internetów, ale może kiedyś książkę sprowadzę i przetłumaczę całość. Tu fragment w moim przekładzie:

„Poznajcie mojego Żółtka,

co kieckę jak dziewczynka ma.

Oczu szparka jest malutka,

włosy nie kręcą się na cal!

Mały Japończyk brzydki jest aż żal.”


 

 

 

 

 

 

 

 

 

Suzu and The Bride Doll

Autor: Patricia Miles Martin
Wydawnictwo: Rand McNally
Rok wydania: 1960
Liczba stron: 76 (?)
Opis wydawcy:

More than anything in all Japan, Suzu wanted to hold the bride doll that stood in the case of her Gandmother’s house. Tomorrow was the day she waited for all year – the Festival of Dolls. Grandmother had many other beautifull dolls, but Suzu loved the bride doll the most. After her Grandmother had stepped into her jinrickisha to go to the Street of Shops, Suzu heard a voice – it was the voice of the bride doll. She wanted to get out to find her bridegroom from whom she had been separated, and she knew he was in Mr. Yamamoto’s shop. She climbed on the back of the bronze crane and flew away. She found her bridegroom but he had to be sold before he could leave the shop. What do you suppose happened before the Festival of Dolls that made it the most wonderful one of all for Suzu?

Komentarz:

Książka miała kilka wydań, w tym co najmniej jedno specjalne, stąd moje wątpliwości co do dokładnej liczby stron.


 

 

 

 

 

 

 

 

 

Seria The Friendship Dolls Book: Tom 1 – Ship of Dolls i tom 2 – Dolls of Hope

Autor: Shirley Parenteau
Wydawnictwo: Candlewick Press,U.S.
Rok wydania: 2014 / 2016
Liczba stron: ok 300?
Opis wydawcy:

Tom 1:

It’s 1926, and the one thing eleven-year-old Lexie Lewis wants more than anything is to leave Portland, Oregon, where she has been staying with her strict grandparents, and rejoin her mother, a carefree singer in San Francisco’s speakeasies. But Mama’s new husband doesn’t think a little girl should live with parents who work all night and sleep all day. Meanwhile, Lexie’s class has been raising money to ship a doll to the children of Japan in a friendship exchange, and when Lexie learns that the girl who writes the best letter to accompany the doll will be sent to the farewell ceremony in San Francisco, she knows she just has to be the winner. But what if a jealous classmate and Lexie’s own small lies to her grandmother manage to derail her plans? Inspired by a project organized by teacher-missionary Sidney Gulick, in which U.S. children sent more than 12,000 Friendship Dolls to Japan in hopes of avoiding a future war, Shirley Parenteau’s engaging story has sure appeal for young readers who enjoy historical fiction, and for doll lovers of all ages.

Tom 2:

When eleven-year-old Chiyo Tamura is sent from her home in a small Japanese mountain village to a girls? school in the city of Tsuchiura, she never imagines that she will soon be in Tokyo helping to welcome more than twelve thousand Friendship Dolls from America?including Emily Grace, a gift to her own school. Nor could she dream that she?d have an important role in the crafting of Miss Tokyo, one of fifty-eight Japanese dolls to be sent to America in return. But when an excited Chiyo is asked to be Emily Grace?s official protector, one jealous classmate will stop at nothing to see her fail. How can Chiyo reveal the truth?and restore her own good name? In another heartwarming historical novel, the author of Ship of Dolls revisits the 1926 Friendship Doll exchange, in which teacher-missionary Sidney Gulick organized American children to send thousands of dolls to Japan in hopes of avoiding a future war.

Komentarz:

Książki dla młodzieży, których motywem przewodnim są „lalki przyjaźni” – lalki, które w latach 20. Japonia wymieniła ze Stanami Zjednoczonymi. Wpierw amerykańskie dzieci wysłały japońskim 12 000 lalek, potem, w ramach zwrotnego prezentu, Japonia wysłała do Stanów znacznie mniej, bo 58 lalek (tzw. tōrei ningyō), ale za to prawdziwych dzieł sztuki, wykonanych przez najsłynniejszych artystów, w tym późniejszego Hiratę Gōyō, później odznaczonego tytułem Żywego Skarbu Narodowego. Powieści Shirley Parenteau, amerykańskiej autorki książek dla młodzieży, dotyczą właśnie tej historii, opowiedzianej zarówno z perspektywy japońskiej, jak i amerykańskiej dziewczynki. Na razie przeczytałam „Dolls of hope” – naprawdę szczerze polecam. To oczywiście w pierwszym rzędzie typowa opowieść dla młodzieży, a konkretniej nawet dla dziewcząt. Opiera się na dość standardowym temacie „uboga dziewczyna trafia przypadkiem do ekskluzywnej szkoły, gdzie od pierwszej chwili robi sobie wroga z najbogatszej i najbardziej wpływowej uczennicy”, której knowania, by pozbyć się intruza, napędzają większą część akcji. Trzeba jednak przyznać, że temat ten wykorzystany jest zręcznie i z sensem, a głównym wątkiem, przewijającym się przez całą powieść, są oczywiście lalki: wpierw kokeshi, którą główna bohaterka, Chiyo, przywozi ze sobą do szkoły, potem amerykańska lalka Emily Jones, a na końcu (epizodycznie) Miss Tokyo – jedna z tōrei ningyō, wykonana przez Hiratę Gōyō. Artysta ten zresztą także pojawia się w powieści i odgrywa w niej niebagatelną rolę. Warto także podkreślić, że autorka świetnie się przygotowała w kwestii ówczesnych realiów japońskich – od sytuacji politycznej, poprzez przemiany społeczne, aż po szczegóły w rodzaju wartości jena i ceny biletów kolejowych. Gorąco polecam tę powieść.

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz