Erotyka

Wśród licznych tematów poruszanych pod postacią lalek, nie brakowało także przedstawień erotycznych. Lalki o tej tematyce nazywano shunga ningyō, czyli dosłownie „lalki przedstawiające wiosenne obrazy” – bowiem słowo shunga („wiosenny obraz”) było eufemizmem właśnie na pornografię.

Do dziś zachowało się niewiele egzemplarzy takich lalek i niewiele o nich wiadomo ponad to, że tworzone było od końca okresu Edo (XIX w.) do okresu Taishō włącznie (1912-1926). Ze względu na trudność wykonania, czyli szczegółowe oddanie całego ciała (w przeciwieństwie do lalek kostiumowych, które często „prawdziwe” mają tylko głowy i kończyny), pokrycie całości gofunem oraz nierzadkie elementy dodatkowego wyposażenia (przede wszystkim pościel, posłanie), można przypuszczać, że były to raczej drogie egzemplarze kolekcjonerskie.

Oprócz lalek kostiumowych (chociaż kostiumy były tu raczej skąpe…) dostępne były też manekiny erotyczne, o większych rozmiarach, a także najprawdziwsze sex-dolls (tj. takie, z którymi da się uprawiać stosunek), nazywane shutsuro bijin („podróżna piękność”) albo kōshoku onna („namiętna kobieta”).

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

[zdjęcia: erotyczne lalki kostiumowe z okresu Taishō; źródło: Yahoo Japan]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

[zdjęcia: manekin erotyczny z okresu Taishō; źródło: Yahoo Japan]

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz